DipticHet lijkt alsof ik met mijn vorige blogpost iets getriggerd heb. Een luttele vierentwintig uur nadat mijn huisgenoot slash lief slash life coach het nodig vond zijn blaas te ledigen in mijn bijzijn lag ik immers als een kreupele gnoe alles behalve subtiel te wezen rond diezelfde toiletpot.

Venijnige sociale situaties hebben altijd naweeën in mijn buikholte en daar ik die dag maar liefst drie events moest opleuken met mijn aanwezigheid kregen maag en darmen die nacht veel kans om iedere blik, alle “ciaos” en elke toonhoogte te overlopen. Onthoud u vooral het laatste woord van voorbije zin, want het wordt cruciaal naar het einde van deze blogpost toe.

Kent u dat gevoel? Zo écht “niet goed zijn”? Koud zweet, duizelingen en manhaftig de emmer op uw schoot omklemmen terwijl u met uw broek op uw enkels op de toiletpot zit? Ik weet, u zou zich het best van al naakt in een badkuip leggen en bedekken met een plastic schilderzeil, maar de kans dat iemand u betrapt is té groot en probeer u daar maar eens uit te praten. Ik hield het dus zedig op een elegantroze badjas, wat jammerkreetjes en de porseleinen schatkist.

Mijn lief lag slechts een oude, dunne “maar oh zo charmante” deur verderop te doen alsof hij sliep zodat ik mezelf niet moest inhouden. Niet dat ik dat op dat moment had gekund, maar het was best attent. In de drie jaar dat wij ondertussen handjes houden heeft hij me één keer kunnen betrappen op een WC-bezoek. Niet bijster ongezond en ongetwijfeld voer voor een andere blogpost (of psychiater), maar ik heb een doodsangst om naar het toilet te gaan wanneer mijn geliefde zich binnen een straal van 1 kilometer rond de bewuste plee bevind.

U kan zich dus wel voorstellen hoe miserabel ik me heb gevoeld.  Twee uur lang wisselde ik als een volleerd maîtresse van mijn knieën naar mijn hurken terwijl withete tranen over mijn wangen biggelden en koud zweet over mijn rug stroomde. Dat mijn lief “iets” zou kunnen horen werd al gauw bijzaak. “Dit moet hij er maar bij nemen als hij van me houdt! Dit is de normaalste zaak van de wereld! Dit… toilet is verstopt! SHIIIIT!”

Plots ging alles heel snel. Met één hand poetste ik mijn tanden terwijl mijn andere op Google een oplossing zocht voor mijn onsmakelijk probleem. In mijn gedachte was ik al mijn koffers aan het pakken voor een tripje naar Vooraltijdweg, maar een hevig bonzend hoofd en een gepluimde bankrekening hielden me in de badkamer.

Ik had  op dat moment twee problemen die al mijn aandacht opeisten:

  1. Ik was niet zeker of “alles er wel uit was” (aangezien we maar over één wc beschikken en ik bijlange na niet lenig genoeg ben voor de wasbak)
  2. Hoe ontstop je in godesnaam een toilet?

Laat ik een lang en ranzig verhaal kort maken door u mede te delen dat ik een half uur, drie plastic zakken, een schroevendraaier en een halve hartaanval later fris gedoucht en met een bachelor loodgieterij op zak terug tussen de lakens kon schuiven. Gesust door de vergetelheid van de nacht gleed ik naar dromenland tegen de soundtrack van een zacht kakelend geluid waarvan ik nog altijd niet weet of het mijn protesterende darmen dan wel mijn grinnikende lief toebehoorde. Morgen boek ik een enkeltje Panama.