"Fiesta" by Vladas Orze

“Fiesta” by Vladas Orze

Gedurende mijn zoektocht naar mijn Zelf stuitte ik op het besef dat ik het niet eens zo erg zou vinden moest ik de volgende dag wakker worden als wegenarbeider. Los van het feit dat fluorescerend geel misschien niet mijn kleur is, hebben zij het best gemakkelijk, zo ‘s ochtends in de badkamer. Een snelle blik op de weer-app van hun smartphone leert hen al gauw in hoeveel graden ze hun werkdag zullen doorbrengen en wat voor kledij daarvoor geschikt is.

Wij, binnenwerkers, worden jammer genoeg overgelaten aan wispelturige verwarmingsinstallaties en onverwachte tochtgaten. Enter mijn gruwel: de laagjesmode. Het gulzig stapelen van kleding zou deze temperatuurswissels het hoofd moeten bieden -er is immers altijd wel een vest dat aan- of uitgetrokken kan worden- en hoewel de theorie gebaseerd is op loepzuivere logica, is het in de praktijk vaak letterlijk een ander paar mouwen.

Laagjes, lieve lezer, da’s hard labeur. Het is een overlevingsslag die om meer draait dan warmhouders en windstoppers. Het is cardigans combineren, panty’s onder jeansbroeken en één, twee, drie t-shirts onder uw ironische kersttrui. Het is onderhemdjes, bovenhemdjes, bodywarmers en overjassen, lange onderbroeken, warme onderrokken en gewatteerde vesten, liefst allemaal in één outfit verwerkt. Monsieur Michelin is er niets tegen.

Niet alleen is dit modeverschijnsel bijzonder onelegant, het is ook nog eens heel ondemocratisch. Niet iedereen heeft immers het coördinatievermogen om zich bij elke hot flash gezwind als een ajuin te ontpellen en daarbij haar collega niet met de elleboog in het oog te meppen. Niet iedereen kan overweg met het oorverdovend geknetter van een inderhaast uitgespeelde fleecetrui op een overvolle pendeltrein. Niet iedereen heeft het geduld om als een hyperkinetische woelmuis in haar handtas naar die tweede handschoen te graven.

Elk overijverig verwarmingstoestel, iedere prangende deadline, elke zonnestraal achter het raam is een trigger voor een minuten durende striptease waar u dan misschien wel flink wat calorieën mee verbrandt, maar waar u op termijn zeker niet gelukkiger van wordt. Wie zichzelf herhaaldelijk van onder stof moet halen kampt immers vroeg of laat met een ware identiteitscrisis.

Ik heb dan ook besloten niet meer mee te doen aan deze zonnedans. De tolerantie voor multifunctionele kledingstukken dringt zich op. Want wanneer u uzelf voor de zoveelste keer met een knalrood hoofd en statisch haar wil bevrijden uit een te krappe lamswollen trui lijkt die affreuze afritsbroek uit de Decathlon plots niet eens meer zo’n heel dramatische fashion-faux-pas.