amour
Er zijn van die koppels die met de hand op het hart kunnen zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was. Dat er een elektrische schok door hun lijf ging toen Hij een rum-cola bestelde aan de bar van het jeugdhuis. Dat een lichtflits Haar roze bikini oplichtte toen u samen een snoekduik maakte naar een volleybal. Tussen mijn lief en ik ging het lichtjes anders, al wil dat niet zeggen dat we ook niet onze momenten hebben gehad.

Het is een sluwe vos, dat lief van me, want waar ik vroeger steevast elke situatie die te serieus werd probeerde te vermijden of weglachte is dit exemplaar erin geslaagd mijn naam zonder al te veel paniekaanvallen samen met die van hem op een brievenbussticker te doen belanden. “We delen een appartement”, was eerder een feit dan een mijlpaal (of erger: een facebook lifetime event) in mijn brein.

Maar toen ik gisteren mijn hevig transpirerende chakra’s schoonspoelde na een yogasessie begon het te dagen. Het geklater van de douchestraal kreeg plots een echo en toen ik de shampoo uit mijn ogen wreef zag ik mijn lief, doodleuk, plassen. Dit is het, dacht ik. “We hebben een Relatie”.

Dat we slechts luttele uren ervoor samen met een makelaar een huis (om te kopen!) hadden bezichtigd leek minder door te wegen dan het feit dat mijnheer zich zodanig comfortabel bij mij voelde dat hij er geen enkel probleem mee had om me te zeiken te zetten.

Nog voor ik “als je nu een scheet laat maak ik het uit” kon krijsen trok hij door, poetste hij zijn tanden en gaf hij me mijn tandenborstel voorzien van een streepje Colgate.

Als dit liefde is ben ik benieuwd naar wat ik nog meer gedaan kan krijgen.